Prezydent Bronisław i jacyś goście

Nie wiem czy tylko ja odnoszę wrażenie, że w zbliżających się wyborach prezydenckich wystartuje jeden kandydat. Oczywiście Bronisław czy tam Władysław Komorowski. Czy tam Malanowski. Przepraszam, że żartuję sobie  z zapomnień, przejęzyczeń i drobnych niechlujstw, które jakoś łączą cię z osobą kandydata wszystkich Polaków. Zabawne jest, że on taki oczywisty a nie wiadomo czy Bronisław czy Władysław…  Odnosiłem to wrażenie nawet wówczas, gdy Bronisław Komorowski intensywnie zastanawiał się czy wziąć udział w wyborach czy też nie. Wiadomo, musiało to potrwać. Taka już uroda tego naszego jedynego kandydata.

Tytuł wziął mi się z innego żartu, którym zakończyli jeden ze swych programów panowie Clarkson, May i Hammond, autorzy szalenie popularnej brytyjskiej serii telewizyjnej „Top Gear”. W jednym z odcinków otrzymali oni zadanie wcielenia się w dawnych, XIX – wiecznych podróżników (ich zdaniem niezłych cwaniaków co to wyjeżdżali z domu i „gubili się” na lata gdzieś tam w najbardziej przyjaznych rejonach Afryki) dotarcia do źródeł Nilu. Zorientowani w dziejach odkryć panowie mieli świadomość, że, tak jak niegdyś, do historii przejdzie tylko jeden z nich, ten, którzy w wyścigu wyprzedzi resztę. Odcinek kończy zatrzymany kadr, stylizowany na starą fotografię, podpisany „James May (on był pierwszy), odkrywca prawdziwych źródeł Nilu i jacyś dwaj goście”.

Można tam sobie zwracać uwagę, że Bronisław Komorowski jeszcze wyborów nie wygrał. To oczywiście prawda. Tyle, że za długo już po tym świecie chodzimy by nie wiedzieć, iż nie o prawdę akurat chodzi i nie ona ma teraz znaczenie. 

Chodzi o to, żeby „cała Polska” miała wrażenie, że w tym prezydenckim wyścigu udział bierze Bronisław Komorowski no i jeszcze jacyś goście. Komu o to chodzi nie będę wyliczał bo starczy sobie popatrzeć w ekran, posłuchać z głośników.

Czasem prowokuje to dość zabawne sytuacje. Jak choćby serwis uruchomiony przez portal T. Lisa, który miał za zadanie dzień po dniu relacjonować postępy kandydatów. W przypadku Andrzeja Dudy głównym motywem jest to, że jego wystąpienia „nie przebiły się do mediów” albo że „był on w mediach nieobecny”. Oczywiście nie objaśnia się tam z czego wynika ten brak siły przebicia i te nieobecności. Ale i tak cała para w gwizdek.

Oczywiście bywa i tak, że do stawki „innych gości” dołącza się na własne życzenie jak w przypadku pani Ogórek. Można oczywiście dyskutować czy to dobrze dla nich czy źle, że jest tak tajemnicza i nie chce dać się zbytnio poznać obywatelom. Można dyskutować czy to dobrze dla SLD, że jest Ogórek a nie Kalisz. Ale nieobecność kandydata w tym przypadku to niczyja wina. Poza kandydatką i jej partią.

Strategia medialnego uświadamiania opinii, że kandyduje w zasadzie tylko obecny prezydent może wydawać się dziwna ale jest rzecz jasna całkowicie zrozumiała. Dziwnym zdaje się to wsparcie osoby, która kochają wszyscy i wszyscy na nią chcą głosować. Zrozumiałym jest  robienie z Komorowskiego kandydata bezalternatywnego. To zapobiega oczywistemu odruchowi wyborców czyli chęci poznania alternatywy. 

Zrozumiałe jest to wczorajsze, dziecinne tłumaczenie się Bronisława Komorowskiego z niechęci do debat z rywalami. Tworzenie „nowej, świeckiej tradycji” w tej sprawie to rzecz jasna bareizm, tym mocniejszy że partia, z której poszedł on do Pałacu i za której kasę zrobić zamierza to po raz drugi, niegdyś z „tchórzostwa” rywala unikającego debat zrobiła jeden z motorów swej kampanii. Swoją drogą ciekawe gdzie podziali się co wszyscy obnoszący kiedyś tę strategię po sieci?

By było jasne mój tekst nie jest żadnym, mniej lub bardziej ukrytym wezwaniem by Komorowski nabrał odwagi i stanął w szranki z tymi wszystkimi „jakimiś gośćmi”. Mógłbym rzucić „noblesse oblige” ale akurat Komorowski to jeden z ostatnich, których tym wezwaniem zamierzałbym mobilizować.

Zresztą mam takie przeczucie, że nawet gdyby sensownym argumentom rywali przeciwstawił on, proszę o wybaczenie, wyłącznie „parskanie z kiszki stolcowej” i tak by zostało to przedstawione jako argument za Komorowskim. Że na przykład z niego taki ekstremalny wręcz „swój chłop”. A najgorsze, że „cała Polska” by to kupiła.

Przemoc kulturowa

Jak zauważyłem wielu komentatorów, krytycznie odnoszących się do dzisiejszego przyzwolenia dla ratyfikacji konwencji w sprawie zapobiegania i zwalczanie przemocy wobec kobiet porzuca argumentację związaną z ideologiczną stroną tego dokumentu i zwraca się uwagę, że ta i podobne jej konwencje to w istocie prawo martwe. 

Trudno jest mi się zgodzić zarówno z tym zmiękczeniem stanowiska jak też z merytoryczną stroną argumentacji. Tym łatwiej, że jakby nie argumentować, zawsze dojdziemy właśnie do tej ideologii, którą  z oczywistą szkodą dla samej idei walki z przemocą próbuje się dość ordynarnie przemycić w sposób z założenia odbierający przeciwnikom owej ideologii może nie sensowną argumentację ale raczej odwagę jej artykułowania. Może będę niesprawiedliwy ale przekonanie czy raczej przekonywanie, że konwencja będzie „martwym prawem” do tego się chyba sprowadza i jest takim „alternatywnym”, bezpieczniejszym argumentem.

Oczywiście zgadzam się z tymi, którzy pozwalali sobie ironicznie komentować dzisiejsze głosowanie w Sejmie stwierdzeniem „oto mamy koniec przemocy w Polsce”. Jasne jest, że sama wola sejmowej większości nie sprawi, że przemoc wobec kobiet czy rodzin zniknie. Powiem szczerze, nie sądzę nawet, by sprawiła ona, że państwo będzie w walce z przemocą skuteczniejsze. Ba, nawet nie będzie ani trochę żwawsze w tej sprawie. O to mogę się założyć.

Rzecz bowiem nie w tym, że bez tej konwencji nie dało się zwalczać takiej czy innej przemocy w Polsce. To oczywista bzdura. Jeśli działania państwa i jego służb były dotąd nieskuteczne, to nie z braku konwencji ale z braku umiejętności, determinacji, czasem odwagi czy zwykłej empatii po stronie ludzi, którzy z racji pełnionych obowiązków za zwalczanie przemocy odpowiadają.  Po przyjęciu konwencji to znów oni będą odpowiadać i w tym przede wszystkim rzecz.

Jedyne, czego możemy być pewni w związku z przyjęciem konwencji, to to że bardzo szybko i dynamicznie zostaną wprowadzone w życie te przepisy czy też raczej zalecenia, których włączenie to konwencji było kontestowane przez środowiska przywiązane do tradycyjnych wartości i które niewiele albo zgoła nic nie mają wspólnego z przyczynami przemocy, której konwencja jest poświęcona.

Ile by nie gardłowali zwolennicy przyjętego tekstu, są w niej takie zapisy i nietrudno je znaleźć. Starczy po prostu przeczytać choćby i pobieżnie tekst konwencji.

Oczywiście wiem, że zatwardziali zwolennicy konwencji znają jej treść. I mimo to, twardo, nie bawiąc się w coś takiego jak przedstawienie niepodważalnych czy jakichkolwiek dowodów, będą stać na stanowisku że „społeczne role” oraz kontekst historyczny, religijny i społeczny to główny powód tego, że jakiś tam chłop bije babę. Nie żadna tam indywidualna skłonność czy inne cechy osobnicze, na które żaden obficie dofinansowany „prodżekt” nic nie pomoże.

Oczywiście żadną podstawą do dyskusji dla nich nie będzie argument, że w takim razie każdy katolik, każdy rolnik czy wręcz każdy Polak lać powinien swą kobietę (ups! co za  określenie! kwalifikujące się z miejsca o objęcie mnie przepisami konwencji) a jakoś tego nie robi. Ani też to, że ponoć nam liczba wierzących spada, prawie tak szybko jak zaufanie do Kościoła a liczba katowanych kobiet dla odmiany wcale a być może nawet wzrasta.

Oczywiście ja wiem, że fakty nie mają tu znaczenia. Gdzieś w sieci krąży porównanie skali przemocy wobec kobiet w Unii czy tam zachodniej Europie (z nami ta „zachodnia” jest liczona), z którego wynika, że daleko nam do najbardziej postępowej Skandynawii. W skali przemocy a nie jej zwalczania.  Mimo konwencji, mimo wszystko inne.

Czy w takim razie konwencja jest potrzebna?

Poza dzieciństwem, gdy zdarzało mi się przylać siostrze, nigdy nie zdarzyło mi się uderzyć kobiety. Nie zamierzam też robić tego ani w bliższej ani w dalszej przyszłości. Nie jestem więc żadnym „damskim bokserem”. To takie wyjaśnienie na wszelki wypadek zanim stanowczo powiem, że do niczego ona nie jest potrzebna. No prawie do niczego. To nie konwencja ale obowiązujące prawo ma służyć walce z przemocą. Czy jest ono w stanie jej zapobiegać?  Tak, jak prawo karne jest w stanie zapobiegać kradzieżom, morderstwom i innym występkom oraz zbrodniom. Z konwencją będzie podobnie. No prawie.

I tu, w tym „prawie” właśnie mieści się istota tej walki o przyjęcie konwencji. Kto czytał jej tekst, widzi i wie, że w zasadzie jest to nie typowy przepis prawny a dyrektywa czy też list intencyjny. Wskazujący najczęściej rozwiązania, o których mówi się od dawna albo które w prawie już są przewidziane. Novum konwencji jest nałożenie na państwo obowiązków, które wywołują właśnie obawy. 

I właśnie  tego, że ta właśnie część konwencji będzie szczególnie żywa  jestem szczególnie pewien.

Nie będzie, jak mi się zdaje, ona miała żadnego wpływu na skalę przemocy. Bo i nie ma mieć. Od dość dawna nie tylko chyba ja widzę, że istotą działania wielu NGO-sów jest rozwiązywanie problemów a nie ich rozwiązanie. Z „rozwiązywania” jako procesu ustawicznego da się nieźle żyć. „Pod konwencją” życie to będzie jeszcze lepsze. Nie, akurat nie tych bitych kobiet bo nadal będzie tak, że której pisane bicie, pobita zostanie. 

Swoją drogą, jako domorosły znawca prawa mam, najpewniej mylne bo jakże by inaczej, przekonanie, że konwencja nie tyle jest sprzeczna z konstytucją co gwałci jedną z jej fundamentalnych zasad. Zasadę równości wszystkich wobec prawa. Gwałci już samym tytułem. Liczę na to minimum inteligencji czytelników i daruję sobie nawet powierzchownego wyjaśniania czemu.

Mam też nadzieje, że nie znajdzie się dyskutant – debil (paru w sieci już widziałem) z argumentem „ale wyście byli przeciw tej konstytucji to się nie powołujcie”.  Poza tym „wy”, które nieuprawnione byłoby i ze względu na mą wrodzoną skromność i na fakt, że taki dyskutant g*** wie przeciwko czemu ja czy tam „my” byłem cala reszta tym bardziej jest debilna. Od kiedy fakt, że byłem (teoretycznie czy faktycznie) przeciwko wprowadzeniu jakiegoś przepisu czyni ten przepis nieobowiązującym z mego punktu widzenia?

Zatem w moim odczuciu przyjęto konwencję bo się ładnie nazywa, niewiele z niej wyniknie poza tym, że się różne babyryby i inne „środowiska” na niej czy raczej przy niej nieźle upasą. I tak to ze „stanowieniem prawa” w tej naszej Polsce.

Schetyna i czterej śpiący

Jak wiadomo wojnę z Ruskimi zacząć miał Andrzej Duda. Taki przynajmniej przekaz, mniej lub bardziej skutecznie, szerzy się tu i ówdzie jako całą prawdę całą dobę. Prawdy zaś w tym tyle, że cała doba jest jak najbardziej cała. Ale wróćmy do Ruskich i do wojny. Jak wiadomo gdyby wojnę z nimi zaczął Duda, byłaby to, wedle standardów skonstruowanych przed wiekami przez Pawła Włodkowica, wojna jak najbardziej niesprawiedliwa. Wszystko, co robi Prawo i Sprawiedliwość jest ponoć niesprawiedliwe. I lewe przy okazji.

Pech chciał, że jeszcze do końca nie ucichły wyimaginowane surmy bojowe, przy dźwięku których miał nas Duda poprowadzić na Moskwę, gdy prawdziwy, choć nieco inny w charakterze konflikt z Moskwą wywołał urzędujący Minister Spraw Zagranicznych Grzegorz Schetyna. Po co wywołał trudno powiedzieć. W mojej ocenie jest to ewidentny „syndrom ucznia czarnoksiężnika” sprowadzający się do tego, że Schetyna coś tam chlapnął a później, usiłując zachować twarz, brnął dalej w starciu z obudzonym i trudnym do opanowania żywiołem.

Taką przynajmniej mam nadzieję choć krystalizujący się właśnie koncept zaproszenia całego prawie świata by rocznicę zakończenia wojny uczcić w Gdańsku zdaje się mieć jakby więcej autorów a przynajmniej ojców chrzestnych. I na pierwszy rzut oka może sprawiać wrażenie pomysłu przemyślanego. 

Nie chcę jednoznacznie oceniać Schetyny. Wiem, że jego postępowanie w tej akurat sprawie zbiera z różnych, czasem dość zaskakujących stron, różne recenzje. Od pochwał za to, że się postawił nie byle komu, przez pochwały że ma (no bo chyba musi mieć) jakiś tam szczwany plan i pomysł na politykę wschodnią aż po pochwały bez uzasadnienia. Wynikające z faktu, że to przecież minister tej władzy. Dla niektórych to argument decydujący. Oczywiście są tacy, co Schetynę krytykują ale to chyba z przyzwyczajenia albo ze złej woli. Tacy są oni nieprawi i niesprawiedliwi.

Mnie się w tym, co zrobił i robi Schetyna coś jednak bardzo podoba. Nie dla tego oczywiście, że było to mądre, rozsądne i zgodne z regułami dyplomacji. Bo oczywiście nie było. Cokolwiek by nie mówili broniący ministra.

Ów nowy kierunek „polityki wschodniej” obecnej ekipy faktycznie kiepsko wstrzelił się w próby zrobienia z Dudy militarysty i rusofoba. Trudno mieć go za kogoś takiego w chwili, gdy w rosyjskich mediach to Schetyna prezentowany jest jako amerykański piesek w stylu sławetnego, zimnowojennego „Krokodyla”.

Ale nie to akurat mnie ujęło, że tak na ochotnika zluzował Schetyna Dudę na froncie wschodnim. Ujęło a raczej, bądźmy szczerzy, ubawiło to, że w dość dziwnej sytuacji znaleźli się ci, co jeszcze wcale nie tak dawno polską rację stanu widzieli w ostentacyjnym obnoszeniu bohaterstwa Armii Czerwonej. Obnosili je latając palić znicze na wojenne cmentarze, dość łzawie przypominając „prostych chłopaków”, którzy „niosąc wolność” z polityką nie mieli nic wspólnego (oczywiście jak na narzędzie realizacji tej polityki przystało) i stając murem za powrotem na Pragę pomnika „czterech śpiących”.

Jeśli teraz ów nagły zwrot wektora naszej oficjalnej „polityki historycznej” zaowocuje choćby odesłaniem wspomnianego monumentu w miejsce mniej eksponowane, będzie miał u mnie Schetyna plusik.

A skoro już jesteśmy przy tej wspomnianej, oficjalnej polityce historycznej, trudno nie zauważyć, że obecnej ekipie wychodzi ona dość groteskowo. Kiedy w 2009 postanowiono w naszym imieniu uczcić okrągłą rocznicę rozpoczęcia wojny, najwyższymi rangą i przez to szczególnie fetowanymi gośćmi na Westerplatte byli kanclerz Merkel i premier Putin. Co by nie mówić, spadkobiercy tych, którzy akurat 70 lat wcześniej wojnę zaczynali od najazdu na nas.

Teraz, gdy czcić mamy koniec wojny, zanosi się, że przedstawicieli największych zwycięzców wojny akurat zabraknie natomiast możemy liczyć, że dane nam będzie podziwiać uśmiech szefowej tych, co wojnę ponoć z kretesem przegrali.

Ma to oczywiście swoją mocno edukacyjna wymowę. Tę mianowicie, że nie wszystko jest takie, jak na pierwszy rzut oka wygląda. I że nie warto się nad tym zbytnio zastanawiać bo do dziwnych wniosków można wtedy dojść.

Nowe otwarcie Ewy Kopacz

Krystalizujący się właśnie obraz zapowiadanego niedawno przez premier Ewę Kopacz „nowego otwarcia” musi zastanawiać a być może nawet i zdumiewać. Myślę, że to drugie dotyczy także jeśli nie przede wszystkim zgnębionych i sponiewieranych nieco przez ostatnie, dość liczne niefortunne przypadki zwolenników i wyznawców obecnej władzy.

Kiedy po ostatnim tąpnięciu ekipy, zakończonym odejściem w niesławie najbliższych współpracowników Kopacz, zapowiedziała ona wspomniane „otwarcie”, mogło się zdawać, przynajmniej tym, którzy bardzo na panią Kopacz liczyli, że przygotowywana jest jakaś wunderwaffe, dzięki której ekipa odbije się od ściany, pod którą od jakiegoś czasu stoi i przejdzie do takiej ofensywy, że…  

Ja te oczekiwania doskonale rozumiem. Jeśli polityk na niewiele więcej niż pół roku przed wyborami zapowiada zmiany, ma na myśli, musi mieć na myśli nie kosmetykę tylko prawdziwa rewolucję. Z kosmetyką można wtedy dać sobie spokój a jeśli nie można, robi się ją w zaciszu gabinetów. Tak, by jej efekty nie za bardzo i nie za gwałtownie rzucały się w oczy.

„Nowe otwarcie” Ewy Kopacz może zdumiewać. Ba, musi zdumiewać!  Najważniejsze nazwiska, które po otwarciu ukazały się oczom oczekujących z nadzieją, mogą oznaczać bardzo wiele ale z nadzieją raczej się nie kojarzą. Wobec potrzeby rzeczywistego wunderwaffe są chyba dosyć beznadziejne. 

Jeśli lekarstwem na  obecną sytuację społeczną, na rosnące oczekiwania i roszczenia finansowe kolejnych grup społecznych i zawodowych ma być pan Jacek Rostowski, to trudno nie zareagować zdumieniem. I stwierdzeniem, że lepszym „otwarciem” byłoby zamknięcie rozdziału „premier Ewa Kopacz”. Włączenie do ekipy najmniej chyba popularnej i najgorzej chyba kojarzącej się społeczeństwu postaci, jaką Platforma w ogóle mogła znaleźć wydaje się błędem, głupota lub prowokacją. Albo dowodem na absolutny już brak jakichkolwiek sensownych rezerw kadrowych rządzącej partii. Dodanie do niego „Miska” Kamińskiego, który  mocno stara się zapracować na pozycję najmniej sympatycznej postaci sceny politycznej oraz pani Kidawy – Błońskiej, która może i jest sympatyczna i lubiana przez żurnalistów (takie uzasadnienie podała sama pani Kopacz) ale sprawnością i przesadną liczba przymiotów nie grzeszy, to wrażenie pogłębia. Z poprzedniego „rzecznikowania” znana jest przecież pani Błońska głównie dzięki genialnemu stwierdzeniu, że to są na pewno jakieś kwoty, które wynikają z różnych takich działań.

Decyzje kadrowe, podjęte dzisiaj świadczą chyba o tym, że Ewa Kopacz (nie wiem jak reszta PO) swą przyszłość zaczyna widzieć w kategorii cudu, który się ziści i pozwoli partii wygrać wybory a jej samej utrzymać władze nad państwem i partią. W szczególności na to wskazuje wyniesienie Michała Kamińskiego, który, zasłużenie czy nie, ma ugruntowana opinię spindoktora -  cudotwórcy.

Nie wiem jeszcze jak odebrane zostały nominacje ogłoszone przez Kopacz. Jak na razie wzbudziły one entuzjazm Jana Tomaszewskiego, który zadeklarował poparcie dla działań zgłaszając akces do Platformy. To pewnie nie jest sygnał, który z kolei mógłby wzbudzić entuzjazm w PO i jęk zgrozy  u konkurencji. Jeśli już to chyba odwrotnie.

Ciekawe tak przy okazji jak Ewie Kopacz udało się skruszyć opór czy może tylko sceptycyzm współkoalicjanta wobec kandydatury Rostowskiego. Dotąd wszak na hasło „Rostowski” PSL warczało i demonstrowało czarne podniebienie. A może to żadne tam „skruszenie” lecz taka szpila za wystawienie Jarubasa?